Twee generaties, één vak: werken in de radiotherapie door de jaren heen

“Ik kom uit het tijdperk van de donkere kamer”

Lia begint te lachen als ze terugdenkt aan haar eerste werkdag. “Ik kom uit het tijdperk van de donkere kamer. In 1981 was ik de enige leerling radiotherapie. We hadden nog geen CT-scanner. Toen de eerste CT-beelden werden gebruikt om behandelplannen te maken, fietste ik naar het ziekenhuis om samen met de röntgenlaboranten de CT-scans te maken. Daarna fietste ik naar Instituut Verbeeten met alle gemaakte röntgenfoto’s en gegevens op mijn bagagedrager.”

Ze heeft letterlijk de ontwikkeling van analoog naar digitaal en geavanceerde technieken meegemaakt. “Het is nooit saai geweest. Van de donkere kamer naar de meest geavanceerde technieken. Maar het mooiste blijft toch dat als een patiënt gespannen binnenkomt, maar met een glimlach weer weggaat. Als iemand zegt: ‘Zie ik u de volgende keer weer?’ Dan weet je dat je iets goed hebt gedaan. Dat is zorg.”

De nieuwe generatie: fris, leergierig en vol energie

Isa en Amber werken nu ruim een jaar als radiotherapeutisch laborant. Ze begonnen hun opleiding in 2020, in coronatijd: online lessen, theorie achter een scherm. De echte praktijk leerden ze pas tijdens hun stage, bij Instituut Verbeeten.

Isa vertelt: “Op school leer je anatomie en basiskennis, maar hoe techniek écht werkt en hoe je met patiënten omgaat, dat leer je in de praktijk. In mijn geval bij Instituut Verbeeten, hier is het veel innovatiever dan op school.”

Amber herinnert zich vooral het teamgevoel: “Toen ik hier kwam werken na mijn stage, voelde het meteen vertrouwd. Je rolt er gewoon in. Iedereen wil je helpen. Alles is tegenwoordig digitaal met moderne behandeltechnieken, maar voor mij blijft het contact met de patiënt het belangrijkste . Dat maakt dit werk zo bijzonder.”

Lia vult aan: “De jonge collega’s brengen energie en nieuwe ideeën. Dat houdt ook mij scherp. Zo leer je van elkaar, generatie op generatie.”

Van planning tot behandeling: een dag in de behandelkamer van nu

Lia’s dag begint met het klaarzetten van de apparatuur. Het maken van de benodigde CT-scans en het intekenen van de organs at risk. “Het is een secuur vak,” zegt ze. “Elke millimeter telt. Dat maakt concentratie en ervaring zo belangrijk.”

Isa en Amber hebben zich in het afgelopen jaar snel thuis gevoeld in de technische omgeving. Isa: “Het is niet alleen techniek, het gaat ook om patiënten geruststellen en precies werken.” Amber vult aan: “Het is een combinatie van techniek en zorg. Je moet goed weten wat de techniek kan, maar ook voelen wat een patiënt nodig heeft.”

De behandelkamers zijn volledig digitaal. Waar vroeger analoge films werden gebruikt, fysieke röntgenfilms die chemisch ontwikkeld moesten worden in een donkere kamer, sturen nu computers de straling precies waar die moet zijn. Voor Lia voelt het soms als een wonder dat ze die enorme technologische sprong heeft meegemaakt. “Het werk is veranderd, maar het gevoel blijft hetzelfde: je doet het voor de patiënt.”

Ervaring als kompas

Volgens Isa zit de grootste kracht van de ervaren generatie in het patiëntencontact. “Zij hebben al zóveel situaties meegemaakt. Soms hoor je een antwoord of grapje van een collega en denk je: die onthoud ik. Dat neem je gewoon mee.” Amber vult aan: “Als ze een tip geven, dan gebruik ik die echt. Je merkt dat ze het al jaren doen.”

Lia ziet op haar beurt ook verschillen. “De jonge collega’s hebben een andere opleiding gehad en ze pakken nieuwe technologie snel op. Computers waren er nog niet toen ik begon, zij helpen míj met digitale dingen.”

Zo versterken generaties elkaar: ervaring en vernieuwing in balans.

Meer dan techniek

Hoewel de technologie steeds belangrijker wordt, denk aan nieuwe behandelapparatuur, geavanceerde beeldvorming en adaptieve technieken, zijn alle drie het over één ding eens: goede zorg draait om mensen.

Amber: “Goede zorg is niet alleen een technisch perfect plan maken. Het is ook zorgen dat iemand zich geen nummer voelt.”

Isa: “Wij kunnen het luchtig maken. Ondanks dat het hier niet altijd leuk is om te zijn, kunnen wij het wél een beetje prettig maken.”

Lia knikt: “Dat is nooit veranderd. De aandacht voor de patiënt staat centraal. Dat is in al die jaren hetzelfde gebleven.”

Samenwerken en leren van elkaar

Voor alle drie is samenwerken het hart van het vak. Lia: “Het mooie is dat je altijd met elkaar overlegt. Of het nu gaat om een complex behandelplan of een patiënt die extra aandacht nodig heeft, je leert continu van elkaar.”

Isa herinnert zich hoe het team haar vanaf dag één ondersteunde: “Iedereen wil je helpen en neemt de tijd om dingen uit te leggen. Dat vertrouwen geeft je het gevoel dat je echt onderdeel bent van het team.”

Amber: “En andersom leer je ook van ervaren collega’s. Zij hebben kennis en ervaring die je niet uit boeken kunt halen. Zo ontstaat een wisselwerking: zij leren van onze frisse blik, en wij leren van hun ervaring .”

Afscheid met een lach en een traan

In september gaat Lia officieel met pensioen. Het idee raakt haar zichtbaar. “Ik ga mijn collega’s missen. We hebben hier lief en leed gedeeld.” Ze kijkt met trots naar de jongere generatie. “Blijf zorgen dat je met plezier werkt. Dat is het belangrijkste.”

En wat willen Isa en Amber hun ervaren collega’s meegeven?
Isa glimlacht: “Blijf nieuwe dingen omarmen. Als je de beste zorg wilt bieden, moet je mee blijven bewegen.”

Twee generaties, één missie

Van fietsen met CT-beelden achterop de bagagedrager tot werken met geavanceerde apparatuur. Van handmatige instellingen tot innovatieve behandeltechnieken. De zorg verandert. De technologie ontwikkelt zich. Generaties wisselen elkaar af.

Maar wat blijft, is de kern van het werk bij Instituut Verbeeten: patiënten zien als mens.

Met ervaring én met frisse energie.
Met vakmanschap én met innovatie.
Samen.